Manokwari 1 December 1953

Met ongeduld kijkje natuurlijk naar de post uit, omdat er vorige week geen briefvan mij kwam.
Ik zalje vertellen hoe dat kwam. Vorige week kwam er op maandag een noodkreet uit Ransiki ofwe
(poyck en ik) per eerste gelegenheid konden komen, de boot zou dinsdagavond vertrekken om 12 uur 's
nachts. Het is altijd vervelend om zo'n hele avond te wachten, dus dacht ik voldoende tijd te hebben om
te schrijven. Dinsdagmorgen echter, kwam er een tweede oproep, dit keer dringend voor de dokter, de
boot is toen maar meteen vertrokken en daar zaten we dan, zonder te hebben kunnen schrijven!
Ik ben nu net terug (vannacht 12 uur) en vond vanmorgen m'n tweede zending uit Holland! Alles O.K!
Ik kan je niet beschrijven hoe dankbaar ik was alles er ongeschonden uit te halen en die verrassing van
de schilderijen! Lieverd, ik vind het eigenlijk veel te erg! Dat winters landschap, prachtig! Hiernaar te
kijken in de tropen, geeft direct enige koelte, maar niet voor m'n hart! ! !
Noorlander heeft zich verloofd en hij gaat gauw trouwen, vóór hij met verlof gaat.
Lieverd, heb nog wat geduld totdat ik precies weet waar we aan toe zijn, ik zit nu zo goed in m'n
spulletjes, dat daar eigenlijk een vrouw bij past.
't Is de laatste tijd heel erg druk, als je hier zou zijn, had je de laatste maand niet veel aan me gehad
hoor! 0, Atie, ik zou willen dat je Ransiki ooit eens kunt zien, een prachtig land. Weet je, voor wat
betreft het klimaat en comfort enz., vind ik het helemaal niet onverantwoord om je hier naartoe te halen.
Er zijn echter andere bezwaarlijke omstandigheden, de start in een huwelijk is hier erg moeilijk vanwege
de financien , maar ik zit nu al goed in m'n spullen en ik probeer nu te sparen. Gelukkig ben ik van de
grote onkosten af en krijg ik ook een meer geregeld leven; alleen bij de oude lui heb ik nog een
behoorlijke schuld, die echter dubbel en dwars in m'n motor is geinvesteerd. M'n salaris is echter nog
zodanig, dat we er net van zouden kunnen leven op het niveau van een goevemementsambtenaar.
Daarom vind ik dat we niet op een schoen en een slof moeten starten, want van sparen komt toch niets
meer als we getrouwd zijn.Wat het eerste nodig is, zijn kleding, meubels, potten en pannen, kortom, een
hele huishoudelijke inventaris, de aanschaf daarvan hier, is peperduur.
't Klinkt allemaal een beetje zakelijk hè?, maar ik wil je absoluut niet de eerste jaren in de zorgen zetten!
Eerst dus nog sparen en dan kunnen we trouwen.
Nu eerst een kusje, je hebt het al té lang zonder moeten doen. Ik ga je nu vertellen hoe onze tocht naar
Ransiki dit keer is verlopen: ik ben er een volle week geweest en genoten! Ransiki is een vlakte aan de
kust, door hoge bergen omzoomd (Arfak).
't Klimaat is er heerlijk, je slaapt onder een deken, omdat er (meestal) 's avonds en 's nachts, een koele
wind uit de bergen komt. Ook het eten is hier compleet anders, aardappels, verse groente en biefstuk van
't hert. In de bergen op een hoog plateau, liggen de Angi meren, waar de papoea's aan tuinbouw doen,
aardappels, prei, boerenkool, bonen enz.; zij hebben dit al vóór de oorlog geleerd!
Er woont hier in Ransiki een bestuursambtenaar, die zijn nieuwe huis in januari opent, hij is van plan er
dan een groot feest van te maken. De plannen zijn om er met een party van ongeveer een man of tien
heen te gaan, waaronder enkele getrouwde mannen, die hun vrouw willen meenemen. Na het "feest"
gaan de mannen naar boven (Angi), twee dagen lopen (klimmen) en van daaruit terug naar Manokwari,
deze terugtocht duurt zeker 14 dagen! De hele tocht zal dus minstens 3 weken duren. 't Gezelschap
wordt samengesteld uit bestuur, boswezen, landbouw en veeteelt en zal worden begeleid en bewaakt
door politie.
De hele zaak eist een enorme voorbereiding, want er moeten ongeveer 25 papoea dragers mee! .
Deze tocht is na de oorlog nog maar één keer gemaakt, dus het wordt erg interessant. De bedoeling is
dat een ieder op z'n eigen vakgebied een verslag maakt en deze verslagen tot één geheel te bundelen.
Je kunt zeker wel begrijpen dat ik daar best zin in heb. (bovendien kan ik na afloop nog wat extra
overhouden van m'n toumee declaraties).
Poyck en ik moeten bovendien nog een planning maken voor Ransiki zelf, waama de kans lang niet is
uitgesloten dat ik een maand word overgeplaatst naar dit gebied, om deze planning verder uit te voeren.
De verdere ontwikkelingen van de veeteelt (dus mijn gebied), is voor een belangrijk gedeelte afhankelijk
van de teelt van voedergewassen en voorlopig zijn de natuurlijke omstandigheden in Ransiki vanwege de
uitgestrekte grasgebieden, uitermate geschikt voor runderen, schapen en geiten.

Nw.Guinea zit te springen om vers vlees, maar volgens de huidige prijzen van - meest geimpolteerd -
veevoer, is het economisch gezien, onmogelijk om bv. varkens te gaan mesten. Wij proberen dus hierin
verandering te brengen en dat betekent voor mij, dat ik speciale aandacht moet geven aan bv. de aanleg
van veeweiden met de goede grassoorten, het telen van voedergewassen zoals mais en sorghum en ook
van gewassen die, na bewerking, nog een restwaarde hebben als veevoer, bijv. sojabonen; de bonen
worden verwerkt tot allerlei produkten, o.a.ketjap en de restanten zijn een uitstekend voer.
Daar tegenover staat, dat Poyck de kolonisten moet helpen met fruit - en groenteteelt, maar daarnaast
ook plannen moet ontwikkelen - óók voor de papoea bevolking - voor de meer langere termijn gewassen,
zoals koffie, cacao, palmolie, enz. en zelfs bemoeit hij zich ook met de teelt van cocospalmen.
Omdat mijn opleiding eigenlijk meer gericht is op landbouw, krijg ik door mijn positie, een heel ruim
inzicht in de samenhang van onze aktiviteiten.
Mechanisatie schema's, vruchtwisseling, selectie, grondverbetering, (groen)bemesting, bestrijding van
plantenziekten enz, enz., dit alles maakt het voor mij dubbel interessant en ik ben danook erg blij juist in
Manokwari te zitten, waar deze samenwerking m.i. het meest tot zijn recht komt.
0, Atie, wat moet er nog veel gebeuren in dit land, soms weet ik niet wat het eerst moet worden
aangepakt! Misschien ontvang je weleens minder positieve brieven, maar momenteel is m'n hart
boordevol geluk over jou, 't land, m'n werk, m'n barang enz. en ik zie nu alles alleen maar "zonnig".
Binnenkort krijg ik een microscoop van de dienst, alles wat daarbij hoort heb ik al binnen.
Achter ons kantoorgebouw wil ik een kippenfokkerijtje opzetten, dat laat ik leiden door een oudere baas
die toch al niet veel te doen heeft en ik wil de eieren tegen kostprijs aan het personeel leveren, het is dus
een proefobject en het personeel profiteert een beetje mee.
Ik praat maar steeds over mezelf en ik heb nog steeds niet gezegd hoe blij ik voor je ben, dat je het in je
nieuwe baan zo goed bevalt. Wat een positie zeg, Hoofd!!!
Juf, mag ikje zoenen?
Als je maar weet dat ik "hoofd" van het gezin word!
 
Naar Manokwari startpagina