Manokwari 18 Juli 1955

Ik kreeg zo'n enthousiaste brief van je, dat ik zelf ook helemaal in een Hollandse vacantie
sfeer geraakte. Fijn dat je zo geniet, 't zal bij jou wel net zo zijn als bij mij: als je er een tijdje
bent uit geweest, heb je altijd het gevoel er weer voor een hele tijd tegen te kunnen; dit
gevoel heb ik hier tenminste altijd na een tournee.
Ik leef momenteel min of meer in een roes i.v.m.de komst van beide profs., hun
komst is nl. zo belangrijk, dat ik alle mogelijke werk maak om ze goed te ontvangen,
het verzamelen van allerlei gegevens, van foto materiaal en ik heb ook een algemeen
"veeteelt economisch" verslag van Manokwari gemaakt, terwijl het tournee naar
Ransiki ook nog in detail moet worden voorbereid.(helpers, eten, boot, prauw enz.)
"t is bijzonder aardig werk, maar er zit natuurlijk achter dat ik een goede indruk wil maken
met mijn algemeen verslag, omdat ze daar w.s.gegevens uit halen voor hun eigen verslag
aan de regering. Het is wel spannend te beseffen dat er voor mijn (onze) toekomst veel van
afhangt wat deze heren gaan rapporteren!
Gelukkig geeft Poyck ook z'n volle medewerking en op de dag van aankomst, is er
een kleine bijeenkomst bij hem thuis, waarbij mevr.Poyck optreedt als gastvrouw.
Hoe ver liggen onze werelden toch van elkaar af hè?, soms als ik in romantische
sferen ben, bijv.bij het genieten van een mooi natuurtafreel, voel ik me erg dicht bij
jou, maar soms ook na het schrijven, of ook wel tijdens het schrijven van een brief
(niet deze!), voel ik me ineens ver van je verwijderd. '
ik kan me er zo'n goede voorstelling van maken over wat je schreef van die ontmoeting met
de econoom, ik heb diezelfde ervaringen; 't zijn vooral die kleine attenties, 't scheppen van
een bepaalde sfeer, die je op bepaalde momenten gelukkig maken. Er zijn hier getrouwde
vrouwen die soms voor ons vrijgezellen zulke momenten maken door bijv.iets lekkers klaar
te maken of ons een avondje uitnodigen om een biertje of een kop koffie te komen drinken,
ik kan zoiets enorm waarderen, maar ik voel me soms een klungel bij het uiten daarvan.
Ook maak ik soms wel leuke gevallen mee, zo is er in een toko (winkel) een
indisch meisje van 16 jaar, die op een bruiloft, samen met mij, de bruidsdans won.
Iedere keer als ik in die toko kom, begint het personeel te giechelen en dan vraagt
de chef met met luide stem, of ik al trouwplannen heb; 't arme kind is verliefd en begint
dan hevig te blozen als de baas tegen haar zegt: "help jij die meneer maar even"
En hoewel ik weet dat het gemeen is, ga ik natuurlijk voor elk klein dingetje,
zoveel mogelijk daar m'n boodschappen doen.
Ja, dat dansen zit nu eenmaal in ons bloed, ik kan het tenminste niet laten, alleen behoort ,
zoiets hier tot de zeldzaamheden. Je moet je voorstellen dat ik normaal in pyama thuis zit op
ons platje met een in de Elsevier lezende Ong aan de andere kant van de tafel. We hebben
zojuist "gebaaid" en we voelen ons lekker fris in de buitenlucht, 't is hier nl. heel normaal dat
je na het mandiën in pyama loopt.
Vorige week hebben we een bridgewedstrijd gespeeld 4 tegen 4; 't was enorm
gezellig en we zijn van plan dit regelmatig te herhalen .Ong heeft vanavond een
zakelijke bespreking met iemand van economische zaken die mij de groeten deed
van een kennis uit Leeuwarden, nl.dhr.Fokma, familie van oom Arie en tante An
Eriks, grappig om mensen te spreken die net uit Holland komen. Nog 10 maanden
Atie en dan staan we voor elkaar en dan zal ik me wel weer "klungelig" voelen.
Soms verlang ik er zo erg naar, dat ik er van droom en soms zie er tegenop als
tegen een berg. Jij ook? Vacantie, een magisch woord, een autootje en jij, jij en ik,
veel vragen kwellen me soms: hoe staan wij tegenover elkaar, hoe bevalt Holland
mij; vooral dit laatste is belangrijk voor me, omdat veel mensen hun ervaringen hierover aan
mij hebben verteld en waaruit naar voren komt, dat velen na een aantal jaren in de tropen,
niet meer kunnen aarden in ons "kikkerlandje". Maar waarom zal ik problemen maken? Ik
verlang naar je, naar je omhelzing en naar onze gesprekken, naar alles wat we samen 3
jaren hebben gemist. Het blijft moeilijk om gevoelens te beschrijven en daarom "verluchtig"
ik deze brief maar met enkele andere krabbeltjes die iets laten zien

 
 
Naar Manokwari startpagina