Manokwari 23 September 1953

Met m'n vriend Noorlander praat ik natuurlijk wel over vrouwen en trouwen enzo, zijn eigen vrouw is
na een kort, maar gelukkig huwelijk in Indiƫ doodgeschoten. Hij is soms nog verbitterd en 't is voor hem
erg moeilijk om nog idealen te hebben; gelukkig heeft hij een zoon in Holland die hij moet verzorgen en
waarvoor hij zich verantwoordelijk voelt. Hij heeft mij beloofd dat hij volgend jaar naar Alkmaar zal
gaan om mijn ouders over 't leven hier te vertellen.
Weet je, 't leven hier is geweldig afwisselend, steeds weer andere belevenissen en dat is de reden dat we
het hier heel goed kunnen uithouden. Het werk is meestal na 14.00 uur gedaan en je zou zo denken dat
dit een zee van vrije tijd betekent, maar het gekke is, dat ik hier het gevoel heb nooit tijd over te houden!
Omdat ik veel onder de mensen zit, moet ik regelmatig hier en daar op de koffie komen en maar kletsen.
A.s. zaterdag ben ik ook weer uitgenodigd om te komen bridgen bij een leuk indisch echtpaar. Want dat
is wel waar, zo af en toe opgenomen te worden in een huiselijke sfeer, geeft je een fijn gevoel!
Natuurlijk voel ik me ook gelukkig door de band met jou en met mijn ouders en te weten dat jullie van
me houden en ik voel me daarom nooit alleen of eenzaam; als er geen banden zijn die je binden, ga je er
hier absoluut onderdoor. Zoals Noorlander de band heeft met zijn zoon en ouders, heb ik hetzelfde
gevoel wat hij heeft en ook daarom kunnen wij, denk ik, zo goed met elkaar opschieten en daarom kijk ik
ook altijd weer vol verwachting uit naar de "vrijdag post".
Vorige week kreeg ik een brief van Dr.v Rees, hij vroeg erg belangstellend naar het "meiske" en hij
schreef erg opgewekt. Een tijd lang ben ik bang geweest dat hij door allerlei intriges etc. ontslagen zou
worden, maar ik geloof en hoop, dat hij zich kan handhaven. Ik hoop zo dat je ooit eens kennis met hem
zult maken.
Je zou nu onze "huishouding" eens moeten zien, een lekkere rotzooi in de gemeenschappelijke zitruimte.
We zitten nog met drie man hier, maar volgende week komt er een vierde bij, het is niet het huis waar
we eerder in zouden komen, maar dit is de "oude" passangrahan, we hebben heel veel ruimte, o.a. ook
door een grote zit-en eetkamer.Tevens krijg ik de oude woonruimte van de beheerder als kantoor.
Als we 's morgens vroeg koffie drinken in de zitkamer, hebben we een prachtig uitzicht op het
imposante arfak gebergte; dit blijft altijd weer schitterend mooi onder alle weersomstandigheden.
De weg waar wij wonen heet Panoramaboulevard en er woont een aantal "hoogwaardigheids bekleders":
het H.P.B, de assistent H.P.B, het hoofd van de Politie, de Dokter, een landb.kundig ambtenaar en de
vertegenwoordiger van de NIGIMY (Nw.Guinea My).
Momenteel wordt er nog voor ons gekookt, maar straks verzorgen wij zelf ons ontbijt en verder halen
we dagelijks ons warm eten in een zg. "rantang" (een aantal op elkaar gestapelde ronde pannetjes in een
hengsel). Wassen doet de vrouw van de passangrahan beheerder voor ons; de rekening hiervoor is
F1.50.- per maand, waarvan het Goevernement Fl.15 .- voor haar rekening neemt. 't Warme eten kost
Fl.150.- in de maand, je ziet het leven is hier niet goedkoop, maar ja, niemand houdt hier veel geld over.
Er is hier zojuist een jonge arts aangesteld van 28 jaar, hij verdient maar Fl.50.- meer dan ik, gelukkig
hebben wij , als "uitgezonden krachten", het voordeel dat we zijn opgenomen in een bepaalde
loonschaal, waardoor je om de twee jaar een salarisverhoging krijgt. De meeste ambtenaren in zg. "los"
verband (ik ben in zg. "kort" verband met uitzicht op een vaste aanstelling) zijn niet opgenomen in zo'n
loonschaal en er is voor hen geen minumum en maximum met zeer weinig vooruitzichten.

 
 
Naar Manokwari startpagina