Manokwari 23 September 1954

Ik weet niet meer wanneer en wat ik de laatste keer heb geschreven, maar in ieder geval heb
ik alle pakjes met cadeautjes onbeschadigd ontvangen en ik voelde me echt verwend . Ja, ik
heb de laatste tijd erg veel post ontvangen, teveel om direct terug te schrijven, maar ik zal er
toch aan moeten geloven en er een zondag voor uit moeten trekken. 't Is gek, maar ik krijg
de laatste tijd steeds minder zin om te schrijven, w.s.komt dat ook, omdat ik meer en meer
het gevoel krijg, volledig te zijn opgenomen in de hier wonende gemeenschap. Ong en ik
krijgen vooral in de weekends de ene uitnodiging na de andere, om te zwemmem, te
bridgen, te zeilen, te eten enz. enz. het is natuurlijk wel erg leuk, maar het betekent ook dat er
niet veel tijd is voor jezelf. Deze week heb ik Atie, in afwachting van de 40 negatieven,
alvast enkele foto's van mezelf gestuurd. Dat oude toestelletje van tante Leens, doet het
toch maar goed en ik ben er best blij mee!
Ik kreeg een geweldig aardige brief van de fam Boxem, het deed me echt goed om zo'n
leuke brief van de hele familie te krijgen.
Dr. van Rees (voorletters AL.A) is met vervroegd pensioen naar Holland gestuurd, nadat hij
hier betrokken is geweest bij een sterfgeval; voor zover ik het begreep, heeft men getracht
de schuld van dat geval, hem in z'n schoenen te schuiven. Hij is blij zijn familie weer te zien,
en om in Holland verder te vechten voor z'n rechten. Het zou mij echt plezier doen, als jullie
hem eens een dagje uitnodigen, hij zal dat zeker accepteren, ook om mij een plezier te
doen.Hij is een heel goede NW.Guinea kenner en hij houdt veel van het land dat hij ook als
een nieuw "thuisland" ziet voor de vele verdreven Indische Nederlanders.
Ik heb een heel mooie foto van Atie gekregen, ze maakt zo wel het één en ander mee de
laatste tijd, maar ik heb het gevoel, dat ze veel steun aan jullie heeft.
Vannacht om halftwee, werd ik uit m'n bed gehaald voor een "spoedgeval" op onze proeftuin.
De fokvarkens aldaar, hadden vergiftigings verschijnselen door het eten van niet goed
bereide "kasbi knollen" (grote langwerpige knollen, waar blauwzuur inzit) De knollen met veel
zetmeel, waren niet goed geschild en onvoldoende gekookt. Goddank kon ik met bepaalde
medicijnen de hele zaak laten kotsen en er is maar één biggetje van 8 weken doodgegaan.
Ik heb m'n hart vastgehouden, want 3 zeugen zijn hoogdrachtig!lk kwam pas om 5 uur thuis
en na de koffie, kon ik natuurlijk, mede door de emoties, niet meer slapen
Jongens, niet boos zijn op m'n korte brief, ik beloof beterschap. Hoe zit het met de ringen?
De tijd dringt! Moeder een zoen, daaaag

 
 
Naar Manokwari startpagina