Manokwari 25 October 1954

Ja Atie, ik besef heel goed dat je tijden hebt, waarin je je moeilijkheden helemaal zelf moet
oplossen, ik herken dat heel goed en vooral op zulke momenten besef ik, hoe gebrekkig een
brief beantwoordt aan gekoesterde wensen en verlangens. Praat in gedachten alles maar
even uit met mij, afgesproken? Ik doe hetzelfde bij jou en ik voel me gelukkig te weten hoe
goed jij beseft dat onze millieus zo enorm verschillen. Wij Hollanders hebben in dit land een
taak die n.m.m.aanzienlijk verder gaat, dan uitsluitend het uitvoeren van de job waarvoor je
bent aangesteld. De oude koloniale toestanden zijn voorbij en een nieuwe generatie, voornl.
jonge mensen, moet meehelpen met het opbouwen van een nieuwe "gemeenschap".
Jij schrijft over een heerlijk bezette week, met voldoende afleiding, ook wij maken dat mee,
zodanig, dat je soms niet of onvoldoende, kunt voldoen aan je schrijfverplichtingen voor
ouders en vrienden.
Ik vind, dat wij ons hier in Manokwari, niet mogen onttrekken aan de gemeenschap en de
mensen hier zeker niet het idee geven van: "nou ja, ik zit hier, ga over een paar jaar weer
weg, steek een bom duiten in m'n zak en voor de rest kan de boel verrekken".
Iemand met zo'n instelling (en die zijn er genoeg), zal nooit iets van zichzelf achterlaten in dit
land.
Wij doen dus aan alles mee, sport, nationale feestdagen, visites, kortom, we staan midden in
het "social life" van Manokwari.
Je schrijft over brieven die je soms aan m'n moeder laat lezen, ja, dat is moeilijk uit te
leggen. Soms ben ik inderdaad geremd, niet alleen v.w.b.de brieven, oh nee, je moet dit niet
alleen zien in het kader van onze briefwisseling, maar ik neem aan, dat je m'n moeder wel zo
langzamerhand kent in haar enthousiasme en spraaklust, die niet geheel ontbloot zijn van
de byzondere kwaliteiten van haar kinderen .. ..... .
Praat hier maar eens over met Nel, want wij beiden hebben wel eens minder prettige
ervaringen opgedaan en misschien jij inmiddels ook wel? Ach, zo is iedere moeder zul je
zeggen, maar daarom moeten wij juist de mogelijkheden hiertoe zoveel mogelijk zien te
voorkomen.
Ja lieverd, we wonen nu toch wel echt leuk in ons vrijgezellen hok, Wiss, onze K.P.M. man,
heeft enkele rotan meubeltjes, ikzelf heb 4 stoelen, schilderijtjes (die het erg goed doen en
waar ik trots op ben),radio, zo af en toe iets uit de bush van bloemen, takjes groen of iets
dergelijks, kortom, 't gaat lekker zo, alleen het is soms net een huishouding van "Jan Steen".
We wassen dikwijls zelf, stoppen kousen en sokken, naaien knopen aan en we verzuchten
dan, dat we toch wel volmaakte huisvaders zijn; afijn, als je maar weet dat ik later geen gat
in m'n kous meer. ... .. en geen knoop meer. ...... , nee lieverd, dat meen ik niet echt, alles gaat
hier inderdaad onder grote hilariteit en soms is het "verstelde" er erger aan toe dan eerst.
Ja, de fam.Boxem en anderen, moet ik ook nog schrijven, ik kan de fut vanavond niet meer
opbrengen, ik zit al achterom te kijken naar m,n bed, straks gaat het licht weer uit en dan ben
ik weer even bij jou. Lieveling, besef jij ook in deze weken van verlovingssfeer het gebrek
aan intimiteit, waar we allebei zo gevoelig voor zijn? Ik wél, maar ik besef dat ons straks
veel, héél veel te wachten staat. Wees sterk, leef je eigen leventje en kruip maar even heel
dicht bij me, als je het soms moeilijk hebt. Heel veel lieve kusjes

 
 
Naar Manokwari startpagina