Manokwari 30 Juni 1955

Vanmorgen, na enkele zeer drukke weken, kwam jouw "vacantiebrief' en ik moet er echt
even uitbreken om hem op m'n gemak te lezen. 't Is gewoon hopeloos, zelfs heb ik dagen
gehad, dat ik nauwelijks de tijd had om me goed te wassen! Uiteraard vliegt de tijd en
vooral de week op Ransiki, was zomaar voorbij. Ik zal je vertellen wie er allemaal op bezoek
zijn geweest: eerst kwam er een landb.kundig ambtenaar uit Seroei, met veel belangstelling
voor veeteelt, met hem was ik een aantal middagen op pad bij kolonisten; toen kwam
Drs.Zwart uit Hollandia die, buiten ons dagelijks werk, óók nog het hele tournee van de beide
profs.moest voorbereiden; de hele veestapel is ondertussen nog onderzocht op t.b.c. en vrij
bevonden van enige besmetting, een mooi resultaat! Op Ransiki logeerden we in de
passangrahan samen met Poyck, die daar zaakvoerder van een particuliere onderneming is
geworden. Je had ons stoer moeten zien sjouwen door het terrein, met geweren en
jungleboots. Zwart genoot enorm, voor mij was het al een beetje "oude koek". We hebben
een wild varken onderzocht en teken gevonden en bij een hert vonden we darmparasieten en
nierstenen. Nu moet ik ook voor beide profs veel monsters verzamelen en gegevens noteren
op allerlei gebied. Tegelijkertijd kwamen uit Holland enkele studenten hier, om voor de
mijnbouwdienst onderzoek te doen in het Arfak gebergte. In augustus gaan we weer terug
naar Ransiki en dan zullen er w.s.enkele uitspraken worden gedaan over de (agrarische)
toekomst van dit gebied, uitspraken die voor mij misschien belangrijk kunnen zijn; wat ik er
tot nu van begrepen heb, zoekt men blijkbaar naar een gebied voor een groot veeteelt
project en daar komt natuurlijk het één en ander bij kijken, zeker v.w.b.leidinggevend
personeel. Ook waren er vage plannen om Ransiki te verkavelen, zoals bijv.in de N.O.polder
gebeurt en om er dan allemaal boerderijen neer te zetten, maar ik geloof dat dit idee al weer
van de baan is. In ieder geval is men wel iets van plan en ik zal m'n huid duur verkopen!
Gisteravond laat, toen ik eigenlijk van plan was om moe in bed te kruipen, kwam ik plotseling
tot ontdekking, dat ik niet langer tegen de rommel in m'n kamer wilde aankijken en toen ik
eenmaal begonnen was met opruimen, kon ik niet meer ophouden, totdat de hele kamer op
z'n kop stond. Er kwamen enkele mierennesten tevoorschijn, maar daar raak je hier wel aan
gewend; nu is alles weer geveegd, de tafel en de stoel voor de verandering een andere
plaats gegeven (doe jij dat ook wel eens?), de radio op een andere plek gezet en nu kijk ik
niet meer tegen de rommel aan. 'Van vader en moeder kreeg ik goede berichten, ze gaan
met vacantie naar Ameland en van hieruit hoop ik op goed weer voor jullie; ik ben in
gedachten echt even bij je in een duinpannetje en ik toon je vol trots m'n bruine pakkie-an.
Ik heb nog wel een "wit zwempak", maar dat stukkie is verduveld klein geworden!
o Atie, ik zal je zoveel te vertellen hebben, ook over onze toekomst, omdat ik daarmee nu
meer en meer word geconfronteerd nu de tijd begint op te schieten. Voor m'n salaris verhoging,
heeft Poyck m'n "conduite-staat" moeten opmaken en die ziet er zeer gunstig uit en
nu hoop ik maar, dat er leuke veeteelt-projecten in het ontwikkelings programma staan en
die in de komende jaren moeten worden uitgevoerd. Deze projecten zijn zg. semi goevernementeel,
zodat je je dan niet helemaal als ambtenaar voelt en een veel vrijere positie kunt
innemen tegenover de ambtenarij. Ik begin nu wel hoe langer hoe meer te beseffen, dat dit
land iets gaat betekenen voor me, alleen de economische ontwikkeling gaat zo verduveld
langzaam en ook de politieke situatie is nog onduidelijk. Moeilijk om dat allemaal te schrijven
en uit te leggen, maar ook hierover kan ik je straks uitvoerig vertellen. Soms heb ik erge
romantische buien, zoals van de week, toen Zwart nog in de passangrahan logeerde. De
passangrahan wordt gerund door een zeer charmante vrouw van 68 jaar, die door iedereen
"Oma" wordt genoemd en die de gewoonte heeft om de mannen met van die kleine gestes te
verwennen, zo van:" ah, meneer Eldermans, wilt u wel even een lekker kopje koffie drinken?
Waarop ik dan antwoord: nou Oma, als u 18 jaar zou zijn, dan werd het vast wel wat tussen
ons, waarna ze je nog meer verwent. Leuk die oude dametjes, die zo echt alleen nog maar
willen "zorgen". Lieveling, ik hoop zo dat jullie goed weer hebben, dan heb je het ook met de
kinderen veel makkelijker. Gaan we 's avonds een lange wandeling maken langs het strand?
o ja, jouw beschrijving van die onweersbuien, wolken met gouden randjes, ik heb er van
genoten, mieters!
Een omhelzing en in gedachten heel dicht bij je

 
 
Naar Manokwari startpagina