Manokwari 5 Mei 1954

Zo uit het bad, in pyama met een heerlijk fris gevoel, buiten een prachtige tropische
sterrenhemel en heerlijk koel zoals een zomeravond in Holland, gaan m'n gedachten weer naar
jou. Er zijn momenten dat ik me zo bevoordeeld vind boven jou, dat ik dit allemaal mee mag
maken, terwijl jouw leven, jouw werk zo ver van me afstaat. Gek, dat wij tweeën, die bij elkaar
horen, zo'n totaal verschillend leven leiden. Als je er dieper over nadenkt, kom je tot de
conclusie hoe intens ons samenzijn straks zal zijn; we hebben elkaar zoveel te vertellen en te
tonen. 'tWachten duurt lang, maar te weten dat we elkaar straks beleven, vergoed alles.
Gedachten op papier formuleren is moeilijk hè? maar ik beleef je gevoelens altijd heel intens als
ik je brieven lees en ik vind het altijd weer jammer, dat er een eind is aan elke brief!
Als de postplane binnen is, staan en zitten de mensen voor het postkantoor te wachten, ik ook.
Na het ontvangen van de post, gaan we naar huis en we gaan dan direct op ons gemak de post
"verslinden", dikwijls op bed met de benen gestrekt en met twee kussens onder je hoofd.
Op het postkantoor hoor je bij het ontvangen van de post al kreten van: "ik heb er drie tegelijk
zeg", of hoera, "een brief van m'n vrouw", of "zeg Eldermans, moetje de laatste foto's van
m'nkinderen zien"? Over foto's gesproken, je laatste foto vind ik inderdaad óók niet zo
geslaagd, je mond is niet helemaal natuurlijk, maar je krijgt er toch een kusje op, ondanks dat je
lippen krampachtig gesloten blijven. Ik geef al m'n (fysieke) liefde tegenwoordig aan onze
katten, ik hoef maar eventjes te gaan zitten of hup, ze klimmen op je schoot of komen kopjes
geven en ze ziin niet eerder tevreden vóór ie ze hebt aangehaald en geknuffeld. Ze drinken veel
melk, wat wel vrij duur is, maar we hebben er zoveel plezier van, aat we ze neit zouden willen
missen. Dieren kunnen een mens toch veel geven! 'sNachts word ik wel eens wakker gemaakt,
dan wil er één onder mijn klamboe kruipen. Als ik 's morgens wakker word, ligt er soms één
heerlijk tegen me aan te slapen en bij thuiskomen na het werk, lopen ze op straat al te miauwen
en zijn ze uitgelaten. Zieck zegt altijd: "t zijn net vrouwen, die kunnen ook zo gek doen." (wij
hebben trouwens alleen maar katers hoor)
Vanmorgen ben ik met twee kennissen naar het Landbouw proef centrum geweest, bedoeld als
een "zondagstripje"; om er te komen, moet je een kali (rivier) oversteken en zo uit de bush, kom
je dan plotseling op het open terrein van de tuin. De beheerder (oom Kees), is een oud
Indischman met ervaring in de verschillende cultures (vooral in de tabak) en met veel animo in
z'n werk. Hij woont daar heel aardig met z'n vrouw, maar erg afgelegen en ze zijn altijd blij als
er een beetje vertier is op zondag. De tuin is verdeeld in afd.fruit (citrus etc.), afd.overjarige
gewassen (cacao, koffie, rubber etc), een afd. veeteelt en veevoeder(mijn afdeling) en tenslotte
de afd. ontginning en proefnemingen. Twee à drie keer per week moet ik hier zijn voor contróle,
omdat hier o.a. een aantal fokvarkens is, die de nodige aandacht opeist.
Zeg Atie, ik heb nu wel mijn "boekensmaak" aan jou verteld, maar welk genre ligt jou het meest
en heb je al gezwommen in het buitenwater? Ik kan me haast niet voorstellen dat er weer eens
tijden komen dat ik met een trui aan of in "jas en das" loop.
Nu Poyck in Hollandia zit, loop ik nog wel eens bij zijn vrouw binnen om te vragen of ze nog
iets uit "de stad" nodig heeft. Zij is een aardig type, je voelt meteen of er in de gesprekken
"contact" is ofniet. Nu ze een weekje alleen is, heeft ze behoefte aan mensen waarmee ze goed
kan praten en ze vindt het fijn, als ik zo eens langs kom om een kopje koffie (lekkere!) te
drinken en even bij te kletsen. Ze is hier nog maar kort en ze kan nog niet haar "draai" vinden.
Er zijn hier weinig Europese vrouwen en die er zijn, passen n.m.m.slecht bij haar type. Dikwijls
krijgen vrouwen het hier een beetje "hoog in 't hoofd" en ik waardeer altijd diegenen die
eenvoudig zijn en zichzelf blijven. Ze vraagt me natuurlijk dikwijls naar jou en dan zitten we
soms een hele avond te kletsen. Ze heeft, net als mijn ouders met Kees, een jongetje van
Indische ouders in huis genomen voor minimaal één jaar. De ouders zijn gescheiden en zagen
geen kans hun kind een normale opvoeding te geven. Ik vind het heel erg flink van haar (en met
mij ook anderen), maar wel een hele verantwoordelijkheid en ook een heel begin. 'tIs een aardig

maar lastig joch en ze heeft haar handen vol aan hem! Nu Poyck even weg is, heeft ze wel
moeilijkheden met hem en die krijg ik dan te horen, ze vraagt dan mijn mening hoe die op te
lossen. Elke vrouw hier, moet zo haar eigen hobbies hebben, anders gaan ze zich vervelen en
dat ontaardt dan in ruzie en roddel en dat is in dit land overal aan de orde!
Noorlander is morgen een week getrouwd en ik heb hem bijna niet meer gezien, hij heeft 14
dagen vacantie genomen en hij geniet alle dagen in de auto met z'n jonge vrouwtje van de mooie
omgeving hier. Volgende week moeten Zieck en ik er een avondje op visite.
Lieverd, ik sluit een orchidee van "eigen kweek" hierbij in, zo groeien ze hier veelvuldig in 't
wild, ik heb op ieder blaadje een kusje gegeven, je plukt ze er maar weer vanaf!
 
Naar Manokwari startpagina